|
|
 |
Słownik |
 |
|
Image processing
| impulsator
| Index
| Indukcja elektromagnetyczna
| Indukcja elektrostatyczna
| Indukcyjna maszyna
| Infradźwięki
| Infrared Data Access (IrDA)
| Inkrementacja
| Inne jednostki i układy jednostek (spoza SI)
| Instabus
| Instrukcja skoku
| Interakcja
| INTERBUS-S
| Interpolacja kołowa
| IP (Internet Protocol)
| IPX (Internetwork Packet Exchange)
| ISA (Industy Standard Architecture)
|
| | Image processing | | przetwarzanie obrazów | | zastosowanie przetwarzania sygnałów w dziedzinie dwuwymiarowych obrazów, jak fotografia lub obraz wideo. Stosowane były w tym celu metody analogowe z zastosowaniem urządzeń optycznych, nadal istotne np. w holografii. Jednak w dobie komputeryzacji techniki analogowe przetwarzania obrazów zastępowane są cyfrowym przetwarzaniem obrazów, które jest bardziej uniwersalne, niezawodne, dokładne i łatwiejsze do wdrożenia. | | do góry |
| | impulsator | | | przyrząd do wytwarzania i przesyłania impulsów o określonej mocy i w wyznaczonych odstępach czasu. | | do góry |
| | Index | | | obiekt tworzony przez oprogramowanie relacyjnej bazy danych, który steruje kolejnością dostępu i zapisu do tablic danych | | do góry |
| | Indukcja elektromagnetyczna | | | Strumień indukcji magnetycznej - jest równy iloczynowi skalarnemu wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni (- ma wartość równą polu powierzchni, natomiast kierunek prostopadły do tej powierzchni. Zjawisko powstawania prądu w obwodzie przez który przechodzi zmienny strumień indukcji magnetycznej nazywamy indukcją elektromagnetyczną. Powstający w wyniku tego zjawiska prąd nazywamy prądem indukcyjnym. Strumień indukcji magnetycznej możemy zmienić: a) zmieniając B b) zmieniając s c) zmieniając kąt między B i s (np. obracając ramkę w polu magnetycznym) Kierunek prądu indukcyjnego określa reguła Lenza. Prąd indukcyjny płynie zawsze w takim kierunku aby jego własne pole magnetyczne przeciwstawiało się zmianom strumienia magnetycznego, dzięki którym powstał. Kierunek ten możemy wyznaczyć za pomocą reguły lewej dłoni. Napięcie, które powstaje w obwodzie, w którym płynie prąd indukcyjny nazywamy siłą elektromotoryczną indukcji i oznaczamy SEM lub Eind. Eind=- ΔF/ Δt = Bvl Siłą elektromotoryczna jest równa szybkości zmian strumienia indukcji magnetycznej w czasie. Mierzy się ją w Watach (V). Jeżeli w obwodzie płynie zmienny prąd elektryczny to wytwarza on swoje własne zmienne pole magnetyczne. To zmienne pole magnetyczne jest Ąródłem dodatkowej siły elektrodynamicznej zwanej siłą elektromotoryczną samoindukcji lub indukcji własnej (Esind). Esind oddaje się do napięcia obwodu jeżeli natężenie prądu maleje tego wywołującego, zaś odejmuje gdy natężenie prądu rośnie. Esind=-L ΔJ/ Δt Siła elektromotoryczna samoindukcji jest proporcjonalna do szybkości zmiany natężenia prądu w obwodzie L - współczynnik proporcjonalności nazwany współczynnikiem indukcji własnej obwodu, zależy od samego obwodu , jest charakterystyczny dla danego obwodu. [L] = 1H (henr) honr Szczególne znaczenie w obwodach elektrycznych ma współczynnik samoindukcji indukcyjnych zwoinjc. L=SN2μ/l | | do góry |
| | Indukcja elektrostatyczna | | | Rozdzielanie ładunków elektrycznych różnych znaków w przewodnikach lub dielektrykach pod wpływem zewnętrznego pola elektrostatycznego w przewodniku elektrony swobodne przemieszczają się dopóty, dopóki pole elektryczne wytworzone przez nowy rozkład elektronów nie skompensuje pola zewnętrznego w dielektrykach pole elektrostatyczne powoduje tylko nieznaczne przemieszczenie ładunków w atomach i cząsteczkach i w konsekwencji powstanie dipoli o momentach proporcjonalnych do pola zewnętrznego. | | do góry |
| | Indukcyjna maszyna | | | Maszyna elektr. (najczęściej silnik elektr.) prądu przemiennego 1- lub 3-fazowa, w której siła elektromotoryczna potrzebna do wytwarzania prądu, a zatem i momentu obrotowego wirnika, powstaje przez indukcję elektromagnetyczną w wyniku przecinania uzwojenia wirnika liniami wirującego pola magnet. stojana. Niezbędne jest do tego występowanie różnicy między prędkością wirowania ns pola stojana a prędkością obrotową n wirnika (brak synchroniczności). Prędkość wirowania pola ns (w obrotach/min) zależy od częstotliwości prądu f i liczby par biegunów p: ns = 60f/ p. Silnik indukcyjny (asynchroniczny) ma prędkość obrotową n zawsze mniejszą od prędkości obrotowej ns, czego miarą jest wartość tzw. poślizgu: s = (ns– n)/n, wyrażanego często także w procentach (od ok. 1,5 do 5%). Zależnie od konstrukcji wirnika rozróżnia się silniki indukcyjne pierścieniowe i klatkowe (wirnik w kształcie klatki wykonanej jako odlew aluminiowy lub zespół prętów zwartych na końcach pierścieniami); silniki te dzięki prostej konstrukcji, łatwej obsłudze oraz niezawodności działania są powszechnie stosowane, m.in. w przemyśle, rolnictwie, gospodarstwie domowym. Produkuje się je na napięcia do 6 kV i moce do kilkudziesięciu MW. Prądnice indukcyjne mają poślizg ujemny, tj. wirnik musi być napędzany z prędkością obrotową nadsynchroniczną. | | do góry |
| | Infradźwięki | | Infradźwięki to drgania ośrodka gazowego lub cieczy. Ich częstotliwość jest poniżej słyszalnej. Zakres infradźwięków umownie przyjmuje się jako pasmo o częstotliwościach od 0,1 do 20Hz. Infradźwięki występują naturalnie w przyrodzie. Najczęściej łączą się z dźwiękami słyszalnymi o niskich częstotliwościach. Człowiek na ich oddziaływanie jest narażony głownie w środkach transportu i w zakładach przemysłowych.
Fale Infradźwiękowe mogą oddziaływać na cały organizm człowieka na wiele sposobów. Przede wszystkim infradźwięki wywołują drgania rezonansowe ludzkich organów takich jak: przepona brzuszna, klatka piersiowa, przepona brzuszna, organy trawienne. Chwilowe oddziaływanie fal powoduje trudności w oddychaniu, a dłuższe poddawanie się oddziaływaniu infradźwięków powoduje zaburzenia układu trawiennego. Podobnie jak przy spożyciu większej ilości alkoholu infradźwięki powodują zachwiania równowagi, trudności w skupieniu się, zmniejszenia ostrości widzenia oraz zmniejszenie refleksu. Granica bólu oraz próg odczuwania wrażeń pochodzących od infradźwięków określa się podobnie jak dla dźwięków słyszalnych. Zakresy oddziaływania infradźwięków można podzielić w ten sposób:
Poniżej 120dB. Krótkie oddziaływanie infradźwięków na człowieka nie jest szkodliwe. Skutki długiego przebywania pod ich wpływem nie są jeszcze znane.
Między 120 a 140dB. Przebywanie w polu takich fal może wywoływać uczucie zmęczenia oraz lekkie zaburzenia procesów fizjologicznych.
Między 140 a 160dB. Nawet, krótkie dwuminutowe działanie infradźwięków powoduje zachwiania równowagi i wymioty. Dłuższe oddziaływanie może wywołać trwałe uszkodzenia organiczne.
Powyżej 170dB. Poddane takim falą zwierzęta zmarły z powodu przekrwawienia płuc (testów na ludziach nie przeprowadzano).
Najgroźniejsze dla człowieka są fale ze źródeł sztucznych. Najsilniejsze są fale wywołane wybuchami jądrowymi oraz termojądrowymi. Kolejnym zagrożeniem jest lotnictwo ponaddźwiękowe. Samolot pokonując barierę dźwięku wytwarza fale uderzeniową o bardzo dużej amplitudzie. Przenoszona energia zależy od wielkości samolotu. Wojskowe samoloty pościgowe wytwarzają fale maksymalnie 20Hz. Natomiast ciężkie wycofane z eksploatacji samoloty Concorde 0,2Hz. Infradźwięki są emitowane również przez statki i łodzie motorowe z silnikami Diesla. Mniejsze fale są wytwarzane także przez pociągi, samochody, maszyny udarowe (np. młoty pneumatyczne), a także telefony komórkowe. Głównym przemysłowym źródłem infradźwięków są szybkie przepływy gazowe. Występujące np. w dmuchawach. Mogą one osiągnąć poziom 120dB.
Naturalnymi generatorami infradźwięków są ruch powietrza i wody. Falowanie powierzchni wód jest słyszalne, ale wchodzi również w zakres infradźwiękowy. Są to fale o bardzo niskich częstotliwościach rzędu 0,2Hz. Również wiatr opływający wysokie budynki wydziela fale infradźwiękowe o natężeniu przekraczającym 100dB. Według naukowców właśnie te fale będą bardzo uciążliwe dla ludzkości | | do góry |
| | Infrared Data Access (IrDA) | | | bezprzewodowy interfejs zapewniający komunikację komputera z innymi urządzeniami za pomocą odpowiednio modulowanego promieniowania podczerwonego | | do góry |
| | Inkrementacja | | | zwiększenie wartości o 1, przeciwieństwem tej operacji jest dekrementacja | | do góry |
| | Inne jednostki i układy jednostek (spoza SI) | | Inne jednostki i układy jednostek
Niekiedy używa się jeszcze w technice jednostek spoza układu SI. Anglicy używają
jardów, cali i mil do pomiaru długości (1 mila angielska to 1,609344 km),
nieraz słyszy się o atmosferach jako jednostkach ciśnienia, choć powoli
wychodzą one z użycia. Dość powszechnie stosowano kiedyś, zbliżony do SI,
układ o nazwie CGS (od jednostek podstawowych cm, g, s).
Astronomowie chętnie używają ogromnych jednostek długości wywodzących się
od roku świetlnego, czyli odległości jaką przebywa światło w ciągu roku
(nie mylcie z jednostką astronomiczną - AU - to średnia odległość od Ziemi
do Słońca - ok. 150 mln km). Właściwie to większość dziedzin nauki posługuje
się dodatkowymi, wygodniejszymi dla siebie jednostkami. Jednak najczęściej
mają one swoje odpowiedniki wśród jednostek układu SI.
| Stopień Celsjusza (°C) -
różnica temperatur podana w stopniach Celsjusza jest taka sama jak różnica
temperatur w kelwinach. Obie jednostki różni początek skali. Temperaturę
w skali Kelwina przyjęto najczęściej oznaczać przez duże T,
a w skali Celsjusza przez małe t.
|
0 K (czyli zero bezwzględne) to -273,15°C, lub inaczej 0°C = 273,15K
∆T = ∆t
|
| Atmosfera (atm) - mamy dwie konkurencyjne atmosfery |
atmosfera techniczna: 1 at = 98066,5 Pa
atmosfera fizyczna: 1 atm =101325 Pa |
| Koń mechaniczny (KM) to jednostka mocy, nie należąca do układu
SI |
1 KM = 735,49875 W (w Polsce)
Uwaga: np. w USA i Wlk. Brytanii mają trochę "silniejsze"
konie mechaniczne
1 HP = 745,7 W
|
| Kaloria (1 cal) to jednostka energii, a głównie ciepła. Równa
jest energii jaką trzeba dostarczyć, aby o 1°C ogrzać 1 cm3
wody. |
1 cal = 4,1868 J |
| Kilowatogodzina (1 kWh) - jednostka używana do określania
energii elektrycznej |
1kWh = 3 600 000 J |
| kilogram siła (KG) jest taką naturalną jednostką siły równą
w przybliżeniu sile, jakiej trzeba użyć, aby utrzymać na Ziemi masę
1kg. Ponieważ grawitacja jest różna w różnych punktach naszego globu,
więc nie da się wprowadzić idealnego kilograma siły, lecz tylko "średni"
kilogram siła. |
1KG = 9,80665 N |
| Elektronowolt (1eV) - jednostka stosowana przez fizyków
atomowych. |
1 eV = 1,602 ∙ 10-19J |
| Kilotona, Megatona - jednostka stosowana do określania siły
wybuchu wielkich bomb (najczęściej bomb jądrowych). Np. 1 kilotona
odpowiada wybuchowi 1 tys. ton trotylu (TNT) |
|
| Milimetr słupa rtęci (mmHg) - jednostka ciśnienia wywodząca
się ze sposobu pomiaru tej wielkości za pomocą barometrów rtęciowych |
1 atm = 760 mmHg
1 mmHg = 133,3224 Pa (inna nazwa "Tor")
|
| | do góry |
| | Instabus | | | W ostatnich latach przy zakupie nowych urządzeń lub instalacji nowoczesnych systemów coraz częściej zwracamy uwagę na ich energochłonność i komfort obsługi. Nierzadko elementem decydującym o wybraniu konkretnego rozwiązania jest większa oszczędność energii. Decydujemy się na zakup rzeczy nowocześniejszych i przez to droższych, ale w perspektywie czasu zwracających zainwestowane pieniądze z nawiązką. Jednym z takich nowoczesnych, energooszczędnych systemów jest instabus®. Rozwój techniki, a w szczególności układów mikroprocesorowych pociągnął za sobą zmiany również w koncepcji budowy instalacji elektrycznej. Powodem tych zmian był m.in wzrost wymagań dotyczących oszczędności energii, komfortu jej eksploatacji, bezpieczeństwa instalacji elektrycznej oraz przejrzystości struktury. W wyniku prac badawczych opracowano nowy system instalacji, oparty na doświadczeniach zdobytych przy automatyzacji procesów produkcyjnych. Stworzono - Europejską Magistralę Instalacyjną EIB (European Installation Bus) , zwaną również systemem instabus®. Przymiotnik "europejski" w nazwie wybrano nie bez powodu. Ponad sto firm europejskich zrzeszonych w stowarzyszeniu EIBA (European Installation Bus Association) produkuje urządzenia do EIB, zaś instalacje najpopularniejsze na obszarze Europy Zachodniej lawinowo zwiększają swoją liczbę. | | do góry |
| | Instrukcja skoku | | Jump instruction | | instrukcja powodująca, że procesor przerywa wykonywanie kolejnych instrukcji i "skacze" pod wskazany adres, spod którego kontynuuje wykonywanie programu. | | do góry |
| | Interakcja | | Interakcja (ang. interaction) | | czyli wpływ jednej wielkości na inną, np jeśli Tc=T1 T2/( T1+ T2), a Td=T1+ T2 to pomiędzy wielkościami Tc i Td zachodzi interakcja (zmiana parametru T1 lub T2) powoduje zmianę zarówno Tc jak i Td. | | do góry |
| | INTERBUS-S | | | Rozwiązanie firmy Phoenix Contact zostało wprowadzone na rynek 1984r. Idea przesyłu danych oparta jest na rejestrze przesuwnym. Sieć Intrerbus-S znalazła zastosowanie w aplikacjach przemysłowych do szybkiego przesyłu danych na limitowanym dystansie.
INTERBUS-S jest protokołem komunikacyjnym wyróżniającym się spośród wielu znanych protokołów sposobem wymiany danych pomiędzy węzłami podłączonymi do sieci przemysłowej. Węzły podłączone do sieci INTERBUS-S tworzą pierścień, który pod względem funkcjonalnym przypomina rejestr przesuwający. Do jednego pierścienia można podłączyć do 256 węzłów. Jeden z węzłów jest węzłem Master i on inicjuje cykl identyfikacyjny lub cykl przesyłania danych procesowych. Adres węzła zależny jest od umiejscowienia węzła w pierścieniu, przez co w formacie ramki komunikacyjnej nie występuje pole adresowe nadawcy i odbiorcy. Każdy węzeł posiada 16-bitowy rejestr, w którym umieszcza, w zależności od rodzaju cyklu swój numer kodu ID lub dane procesowe. Na potrzeby standardu opracowane zostały dwa układy scalone IMPS (ang. INTERBUS-S Protocol Master) dla węzła Master oraz SuPI (ang. Serial Microprocessor Interface) dla węzłów Slave. Informacja w postaci słów 16-bitowych przesuwana jest w takt zegara systemowego przez poszczególne węzły pracujące w sieci. Czas cyklu skanowania jest proporcjonalny do liczby węzłów. W ramach standardu, podobnie jak w przypadku standardu CAN i PROFIBUS zdefiniowano warstwę fizyczną, łączenia danych oraz aplikacyjną | | do góry |
| | Interpolacja kołowa | | Circular Interpolation | | koordynacja przesunięć dwóch niezależnych osi ruchu w celu uzyskania pozornego ruchu kołowego. Metoda polega na szeregu aproksymacji linią prostą, zaimplementowanych w algorytmach.
2)- wytyczanie trajektorii ruchu w kształcie łuku na podstawie współrzędnych trzech punktów. W praktyce wytyczanie łuku polega na rozłożeniu go na wiele odcinków prostoliniowych ??
interpolacja liniowa - wytyczanie prostoliniowej trajektorii ruchu na podstawie współrzędnych dwóch punktów - początkowego i końcowego.
| | do góry |
| | IP (Internet Protocol) | | | protokół IP; Protokół Międzysieciowy; Protokół Internetu
Jeden z podstawowych protokołów obowiązujących w Internecie. Opracowany pod koniec lat 70-tych na zlecenie Departamentu Obrony USA, miał za zadanie połączyć różne rodzaje wojskowych sieci WAN w jedną zunifikowaną sieć ARPANet. W następnych latach został przyjęty jako główny protokół warstwy sieci dla Internetu oraz sieci lokalnych. IP dostarcza procedur wystarczających do przesyłania danych między maszynami znajdującymi się w połączonych sieciach. Definiuje strukturę i format »pakietów oraz sposób ich adresowania. Nie realizuje jednak żadnych funkcji związanych z poprawnością transmisji, w szczególności nie identyfikuje pakietów, które mają być przesłane ponownie (retransmitowane). Nie potrafi także wykonywać wielu procesów związanych z odtwarzaniem prawidłowej sekwencji pakietów (pakiety podróżujące różnymi drogami mogą docierać do celu w innej kolejności niż zostały nadane). Tym samym jest więc protokołem bezpołączeniowym – nie zapewnia stałego kanału komunikacyjnego. Dopiero współpraca protokołu IP oraz jednego z protokołów warstwy wyższej (»warstwy transportu) umożliwia wygodne przesyłanie danych na duże odległości. Przykładami protokołów, które podczas transmisji korzystają z protokołu IP, są TCP i UDP. W takich przypadkach, określając dwa współdziałające protokoły, używa się ich nazw rozdzielonych ukośnikiem „/” – np. TCP/IP, UDP/IP. W przypadku TCP komunikacja połączeniowa symulowana jest w kanale bezpołączeniowym poprzez wymianę pakietów i potwierdzeń ich odbioru. W celu identyfikacji sieci, urządzeń sieciowych oraz hostów protokół IP wykorzystuje binarny schemat adresowania. 32-bitowy adres IP składa się z czterech, oddzielonych kropkami 8-bitowych liczb, np. 195.120.26.10. Ponieważ ARPANet miał łączyć co najwyżej kilkadziesiąt instytucji, przyjęta 32-bitowej przestrzeń adresową wydawała się rozwiązaniem nowoczesnym i przyszłościowym. Dzisiaj wiemy już, że rozwój Internetu przekroczył najśmielsze oczekiwania. Liczba wolnych adresów IP zaczęła w pewnym momencie gwałtownie maleć, co pociągnęło za sobą konieczność opracowanie nowej wersji protokołu IP. Następcą IPv4 stał się »IPv6, nazywany także IPng (Internet Protocol Next Generation) | | do góry |
| | IPX (Internetwork Packet Exchange) | | | Macierzysty protokół komunikacyjny systemu NetWare.
IPX odpowiedzialny jest za adresowanie i ustalanie ścieżek transmisji pakietów w sieciach lokalnych oraz między sieciami NetWare. IPX nie posiada mechanizmów zapewniających poprawną transmisję – nie gwarantuje, że wszystkie pakiety dotrą na miejsce. Mimo łatwej konfiguracji, protokół ten jest stopniowo wypierany przez TCP/IP. | | do góry |
| | ISA (Industy Standard Architecture) | | | szesnastobitowa magistrala systemowa komputerów zgodnych z IBM PC/AT | | do góry |
|
|
|
 |
POMIARY AUTOMATYKA ROBOTYKA nr 07-08/2010
w numerze:
-Pomiary parametrów napięcia w sieci elektroenergetycznej
-Sterowanie obiektu za pomocą regulatora redukcyjnego
-Targi Hannover Messe i AUTOMATICA 2010
-Nowości produktowe
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
