Zestaw kilku dysków twardych, które widziane są przez system jako jedno urządzenie logiczne. Macierze dyskowe zapewniają redundancję danych wystarczającą do zabezpieczenia ciągłości pracy systemu w przypadku awarii jednego z dysków. Najczęściej spotykane macierze pracują w jednym z systemów RAID.
są to macierze występujące w kwadratowym wskaźniku jakości.
Macierz P jest tzw. macierzą wagową stanu, a macierz R macierzą wagową sterowania. W ogólności trudno jest znaleźć wartości elementów tych macierzy, najczęściej są one dobierane eksperymentalnie, chociaż istnieją metody analityczne określania tych macierzy. Zadanie budowy regulatora stanu przy kwadratowym wskaźniku jakości Q, polega na znalezieniu wartości współczynników sprzężenia zwrotnego od stanu, które minimalizują wskaźnik jakości Q, zależny od x(t) i u(t). Przy optymalizacji wielokryterialnej wskaźnik Q nie musi osiągać wartości minimalnej, ale zadowalającą (układów zadowalających i realizowalnych fizycznie jest wiele).
Protokół Zautomatyzowanej Produkcji - wykaz szeregu standardów komunikacyjnych, początkowo opracowanych przez General Motors i opartych o magistralę TokenBus (IEEE802.4), zapewniający przewidywalny czas reakcji.
Maser ( Microwave Aplification by Simulated Emission of Radiation ) – elektronowy przyrząd kwantowy, generujący lub wzmacniający spójne fale elektromagnetyczne w zakresie mikrofalowym. Działanie masera polega na :
· Doprowadzeniu układu ( atomów lub jonów ) o skwantowanych poziomach energetycznych do takiego stanu energetycznego, aby przeważały w nim elementy wzbudzone, tj. znajdujące się na wyższym poziomie energetycznym ( a więc zdolne do wymuszonej emisji promieniowania ); uzyskuje się to przez dostarczenie do układu energii z obcego źródła w procesie tzw. Pompowania;
· Doprowadzeniu na wejście układu słabej fali elektromagnetycznej wymuszającej ( symulującej ) wyzwalanie zmagazynowanej energii w postaci kwantów promieniowania; fala wymuszająca zostaje przy tym wzmocniona, gdyż do tej energii zostaje dodana energia kwantów wypromieniowanych przez wzbudzone atomy lub cząstki układu powracające do poprzedniego, podstawowego poziomu energetycznego; emitowane promieniowanie jest spójne i monochromatyczne.
Ze względu na rodzaj ośrodka czynnego i konstrukcję rozróżnia się:
a) Masery gazowe ( molekularne generatory i wzmacniacze), w których podgrzane cząstki gazu, np. amoniaku, będące dipolami elektrycznymi, uzyskują różne energie wzbudzenia; podczas przechodzenia przez separator ( układ elektrod wytwarzający silne pole elektrostatyczne ) cząsteczki nie wzbudzone są odchylane, a cząsteczki wzbudzone są skupiane wzdłuż osi separatora i przechodzą dalej do rezonatora; pod wpływem doprowadzonej fali elektromagnetycznej następuje tu wymuszenie emisji promieniowania; pierwsze masery amoniakowe zbudowano w 1954r.;
b) Masery krystaliczne ( kwantowe wzmacniacze paramagnetyczne), w których uzyskuje się właściwości paramagnetyczne niektórych kryształów ( najczęściej rubinu, rutylu i korundu żelazowego ); wzbudzenie atomów kryształów umożliwia się przez obniżenie ich do temperatury ciekłego helu ( 4 O K ) w celu oddzielenia atomów paramagnetycznych od wpływu drgań termicznych sieci krystalicznej oraz przez poddanie działaniu silnego stałego pola magnetycznego; najczęściej stosuje się tzw. trójpoziomową metodę wzbudzania, w której atomy paramagnetyczne mogą wykazywać trzy ściśle określone poziomy energetyczne: minimalny, pośredni i maksymalny; w wyniku oddziaływania „pompującej” fali elektro magnetycznej o częstotliwości odpowiadającej różnicy energii między poziomem minimalnym a maksymalnym część tych atomów zostaje wzbudzona do poziomu najwyższego; jeżeli wówczas doprowadzi się do kryształu falę elektromagnetyczną o częstotliwości odpowiadającej różnicy między poziomem maksymalnym a pośrednim, to fala taka wymusza emisję kwantów promieniowania o tej samej częstotliwości ( powoduje to silne wzmocnienie fali ). Masery krystaliczne stosuje się jako wstępne stopnie wzmacniające ( odznaczające się bardzo małymi szumami własnymi dzięki pracy w temperaturze bliskiej 0O K ) w urządzeniach radiolokacyjnych ( dalekosiężnych ), w łączności satelitarnej itp.
maszyna elektr. (najczęściej silnik elektr.) prądu przemiennego 1- lub 3-fazowa, w której siła elektromotoryczna potrzebna do wytwarzania prądu, a zatem i momentu obrotowego wirnika, powstaje przez indukcję elektromagnetyczną w wyniku przecinania uzwojenia wirnika liniami wirującego pola magnet. stojana. Niezbędne jest do tego występowanie różnicy między prędkością wirowania ns pola stojana a prędkością obrotową n wirnika (brak synchroniczności). Prędkość wirowania pola ns (w obrotach/min) zależy od częstotliwości prądu f i liczby par biegunów p: ns = 60f/ p. Silnik indukcyjny (asynchroniczny) ma prędkość obrotową n zawsze mniejszą od prędkości obrotowej ns, czego miarą jest wartość tzw. poślizgu: s = (ns– n)/n, wyrażanego często także w procentach (od ok. 1,5 do 5%). Zależnie od konstrukcji wirnika rozróżnia się silniki indukcyjne pierścieniowe i klatkowe (wirnik w kształcie klatki wykonanej jako odlew aluminiowy lub zespół prętów zwartych na końcach pierścieniami); silniki te dzięki prostej konstrukcji, łatwej obsłudze oraz niezawodności działania są powszechnie stosowane, m.in. w przemyśle, rolnictwie, gospodarstwie domowym. Produkuje się je na napięcia do 6 kV i moce do kilkudziesięciu MW. Prądnice indukcyjne mają poślizg ujemny, tj. wirnik musi być napędzany z prędkością obrotową nadsynchroniczną.
Każda maszyna elektr. zaopatrzona w komutator; w węższym znaczeniu — maszyna prądu przemiennego, której komutator odgrywa rolę mech. przetwornika częstotliwości. Rozróżnia się 3 zasadnicze grupy maszyn komutatorowych prądu przemiennego: 1) maszyny komutatorowe trójfazowe bocznikowe — silniki tego typu są zasilane od strony stojana lub, częściej, wirnika, który ma 2 uzwojenia (jedno, zasilane z sieci, jest połączone z pierścieniami ślizgowymi, drugie — z komutatorem); 2) maszyny komutatorowe trójfazowe szeregowe — uzwojenia stojana i wirnika są połączone szeregowo; silniki komutatorowe trójfazowe działają na zasadzie silników indukcyjnych; są stosowane w niektórych napędach elektr. (przemysł włók., papierniczy, trakcja elektr.) oraz jako silniki małej mocy w różnych urządzeniach codziennego użytku; 3) maszyny komutatorowe jednofazowe — najpopularniejszy jest jednofazowy silnik komutatorowy o charakterystyce roboczej zbliżonej do charakterystyki szeregowego silnika prądu stałego (odpowiednio wykonany może pracować zarówno przy zasilaniu napięciem przemiennym, jak i stałym — tzw. silnik uniwersalny); do tej grupy należą silniki repulsyjne, których szczotki (1 lub 2 pary) są zwarte, a z sieci jest zasilane tylko uzwojenie wzbudzenia; maszyny komutatorowe stosuje się do regulacji silników indukcyjnych — komutatorowy przesuwnik fazowy i komutatorowa przetwornica częstotliwości.
1 metr jest równy drodze jaka przebywa w próżni światło w ciągu czasu 1/299792458 sekundy.
Uwagi: Pierwotnie 1 metr miał być równy 1/40 000 części ćwiartki południka Ziemskiego. Później dopiero stwierdzono, że nie jest zbyt wygodnie określać jednostkę wymagającą odbywania podróży dookoła Świata. Poza tym Ziemia zmienia w niewielkim stopniu swój kształt, więc i sam metr nie byłby stabilnie określony. Mimo zmiany definicji "obecny metr" jest w z dobrym przybliżeniem zgodny z pierwotnym "metrem geograficznym"
Miedź, cuprum, Cu, metal półszlachetny, znany już w czasach prehistorycznych. Pierwiastek chemiczny należący do grupy I B (miedziowce) w układzie okresowym, l. at. 29, masa atomowa 63,55. Tworzy dwa trwałe izotopy. W przyrodzie spotykana w postaci metalicznej (miedź rodzima) i w licznych rudach miedzi (chalkozyn, chalkopiryt, kupryt, malachit, azuryt). Czysta miedź metaliczna jest różowo-brązowym, miękkim metalem o bardzo dobrym przewodnictwie cieplnym i elektrycznym. Jest ona masowo wykorzystywana do produkcji przewodów elektrycznych i ogólnie w elektronice. Ze względu na duże zapotrzebowanie i stosunkowo małe zasoby neutralne miedź stanowi materiał strategiczny. Miedź jest dodawana do wielu stopów, zarówno do stali jaki i do stopów aluminium. Miedź jest też dodawana do srebra i złota poprawiając znacznie ich własności mechaniczne.
Miedź z cyną, cynkiem, molibdenem i innymi metalami przejściowymi tworzy cały zestaw stopów zwanych ogólnie brązami. Najbardziej znane z nich to: udający złoto tombak i posiadający bardzo dobre własności mechaniczne oraz znaczną odporność na korozję mosiądz.
Czysta miedź nie ulega na powietrzu korozji, ale reaguje z zawartym w powietrzu dwutlenkiem węgla pokrywając się charakterystyczną zieloną patyną. Gdy w powietrzu zawarte jest dużo dwutlenku siarki zamiast zielonej patyny obserwuje się czarny nalot siarczku miedzi.
Magnetoelektryczne przyrządy pomiarowe, mierniki natężenia prądu elektrycznego stałego (lub innych wielkości fizycznych przetwarzanych na prąd elektryczny), w których pomiar odbywa się dzięki wzajemnemu oddziaływaniu pola magnetycznego magnesu trwałego (magnes) z polem wytworzonym przez mierzony prąd płynący w ruchomej cewce połączonej ze wskazówką.
Wzajemne oddziaływanie pól tworzy moment obrotowy kompensowany przez moment sił zwrotnych powstających dzięki sprężystemu zamocowaniu cewki, położenie równowagi momentów sił jest proporcjonalne do natężenia płynącego w cewce prądu. Magnetoelektryczne przyrządy pomiarowe stosuje się jako amperomierze, woltomierze i omomierze.
1. Amperomierz, przyrząd służący do pomiaru natężenia prądu elektrycznego. Działanie amperomierza opiera się na pomiarach efektów elektromagnetycznych, cieplnych itp., wywołanych przepływającym prądem. Włącza się go szeregowo do obwodu elektrycznego, w związku, z czym istotną cechą jest jego niewielka oporność wewnętrzna, nie wpływająca na wartość mierzonego prądu. Amperomierze klasyfikuje się ze względu na: rodzaj mierzonego prądu (amperomierze prądu stałego i przemiennego - te ostatnie mierzą wartość skuteczną, rzadziej średnią), wartość mierzonego prądu (mikro-, miliamperomierze lub kiloamperomierze - duży zakres pomiaru uzyskuje się przez zastosowanie boczników lub przekładników prądowych w przypadku prądu zmiennego), konstrukcję (np. magnetoelektryczny, elektromagnetyczny, cieplny), rodzaj wskazań (analogowy, cyfrowy).
2. Woltomierz, miernik elektryczny służący do pomiaru napięcia, włączany równolegle do obwodu elektrycznego. Zbudowany jest z odpowiednio wyskalowanego mikroamperomierza i dużego opornika elektrycznego. Pomiar odbywa się poprzez wyznaczenie natężenia prądu płynącego przez woltomierz, który charakteryzuje się znaczną opornością wewnętrzną. W zależności od zastosowania rozróżnia się woltomierze prądu zmiennego i woltomierze prądu stałego.
Miernikami magnetoelektrycznymi nazywamy mierniki, w których odchylenie organu ruchomego następuje w wyniku współdziałania pola magnetycznego magnesu trwałego i ruchomej cewki, przez którą płynie prąd.
Magnes trwały z nabiegunnikami, wykonanymi ze stali magnetycznie miękkiej, stanowi element nieruchomy miernika. Organem ruchomym jest cewka nawinięta cienkim przewodem miedzianym, izolowanym.
Cewka jest ułożyskowiona w taki sposób, aby jej oś obrotu pokrywała się z osią geometryczną szczeliny obwodu magnetycznego. Do cewki jest przymocowana wskazówka.
Jeżeli przez uzwojenie cewki płynie prąd stały I, doprowadzony przez sprężyny spiralne, w której pole magnetyczne ma stałą indukcję B, działa siła F zgodna ze wzorem
F = B I l; l – głębokość zanurzenia boku cewki w polu magnetycznym. Jeżeli przez N oznaczymy liczbę zwojów cewki, to siła F = B I l N. Siła ta działa na obydwa boki cewki, powstaje więc moment napędowy ustroju pomiarowego
M = F a.
Przy czym a oznacza szerokość cewki.
Kąt nachylenia cewki jest proporcjonalny do prądy płynącego przez tę cewkę. Kąt ten określa się za pomocą wskazówki przesuwającej się wzdłuż podziałki.
Miernik magnetoelektryczny jest typowym miernikiem prądy stałego reagującym na zwrot przepływającego prądu. Dlatego też w miernikach magnetoelektrycznych zaznacza się biegunowość jednego z zacisków, np. zacisku plus ( + ). Mierniki tego typu mogą być używane jako amperomierze lub jako woltomierze. Zaletami mierników magnetoelektrycznych są: duża czułość, mały pobór mocy oraz duża dokładność.
Mierniki magnetoelektryczne uniwersalne
Zalety ustroju magnetoelektrycznego spowodowały również jego zastosowanie do pomiarów prądu przemiennego. Z uwagi na to, że mierniki te nie reagują bezpośrednio na przepływ prądu przemiennego, którego wartość średnia jest równa zeru, konieczne jest wyprostowanie prądu przed doprowadzeniem go, do cewki miernika. W tym celu używa się prostowników (diod germanowych). W miernikach elektrycznych prostownikowych stosuje się zwykle układ mostkowy, złożony z czterech diod. Ze względu na zmiany rezystancji prostowników ze zmianą temperatury łączy się zwykle je w szereg z wbudowanym opornikiem. Mierniki magnetoelektryczne prostownikowe są używane powszechnie jako mierniki uniwersalne, tj. woltoamperomierze z przełącznikiem do pomiarów przy prądzie stałym i przemiennym. Bocznik wielozakresowy i opornik szeregowy wielozakresowy są wmontowane w obudowę miernika. Mierniki uniwersalne odznaczają się małym poborem mocy, ale też małą dokładnością
Elektroniczna technika skalowania prądów fazowych silnika krokowego w celu wyrównania prędkości i zwiększenia rozdzielczości, ta technikę stosuje się też do redukcji lub eliminacji rezonansu pojawiającego się przy niskich prędkościach.
Sposób zasilania silnika krokowego powodujący zwielokrotnienie 4, 8, 16 - 256 razy konstrukcyjnej ilości kroków przypadających na jeden obrót.
wielkość charakteryzująca układ fiz. (mech., elektr. i in.)
pod względem energ.; średnia moc jest równa stosunkowi pracy L
do czasu t, w którym ta praca została wykonana: Pśr = L/t;
moc chwilowa Pch = dL/dt. W
obwodzie prądu elektr. stałego moc elektryczna wytworzona przez
Ąródło o SEM = E wynosi P = EI (I
natężenie prądu elektr.), zaś moc tracona w rezystorze: P = I2R
(R — opór elektr.); w obwodzie prądu sinusoidalnie
zmiennego rozróżnia się: moc czynną (średnią) P = Usk · Isk · cos
? (Usk — napięcie skuteczne, Isk
— natężenie skuteczne, ? kąt przesunięcia fazowego
między napięciem i natężeniem prądu); moc czynna pobrana
przez element o oporze czynnym (rezystancji) R wynosi RI2;
moc bierną Q = Usk · Isk · sin
?; moc bierna pobierana przez element (cewkę,
kondensator) o oporze biernym (reaktancji) X wynosi X · I2;
moc pozorną S = Usk · Isk;
związek między nimi: do pomiaru mocy elektrycznej prądu
stałego oraz mocy czynnej prądu przemiennego służą
watomierze, mocy elektrycznej biernej — waromierze. Moc
promieniowania, stosunek energii do czasu, w którym ta energia
została wypromieniowana. Jednostką SI mocy jest wat (w
odniesieniu do mocy elektrycznej biernej — war, pozornej —
voltoamper, V · A); moc silników spalinowych często jest
wyrażana w KM (1 KM ≈ 735,5 W).
Rozdzielnice systemu MODAN są najwyższej klasy rozdzielnicami modułowymi wykonywanymi w technice stacjonarnej, wtykowej i wysuwnej. Służą do rozdziału energii elektrycznej i sterowania urządzeń elektrycznych w przemyśle, energetyce, budynkach biurowych i centrach handlowych. Dla tych rozdzielnic firma opracowała system ochrony od zwarć łukowych ARCON, który gasi łuk elektryczny w czasie 5ms od jego powstania. Gaszenie łuku polega na zwarciu głównych szyn zbiorczych po podaniu sygnału na urządzenie gaszące (zwierające). Sygnał gaszący jest generowany po przekroczeniu określonego prądu i pojawieniu się światła w danym przedziale rozdzielnicy. Wykrywanie i analiza trwa 2 ms.
Rozdzielnice MODAN wykonywane są w następujących wersjach:
MODAN DTC na prąd znamionowy 6300A poprzednia nazwa MODAN 6000;
MODAN 2000 na prąd znamionowy 2500A.
Rozdzielnica MODAN jest stale rozwijana, nowości obejmują zmianę układu głównych szyn zbiorczych z szyn profilowych w kształcie litery C na szyny płaskie oraz wdrożenie do produkcji nowych szaf odbiorczych z pionowymi rozłącznikami listwowymi.
Oferowany jest także system nadzoru i sterowania pracy rozdzielnicy w tym także poprzez internet.
Jest to sieć wprowadzona przez firmę Modicon w 1980 roku, przyjęta jako standard przez większość producentów sterowników przemysłowych dla komunikacji asynchronicznej. Protokół sieci jest bardzo prosty, a ramka danych krótka, dlatego sieci Modbus mogą być łatwo implementowane w dowolnym niemal urządzeniu. Modbus jest to sieć typu Master - Slave. Stacja Master (pojedyncza) zarządza kilkoma stacjami Slave, odpytując je cyklicznie zgodnie z listą abonentów sieci umieszczoną w stacji nadrzędnej. Typowa prędkość transmisji danych wynosi 9.6Kb/s lub 19.2Kb/s. Wykorzystywane są szeregowe łącza komunikacyjne RS-232, RS-422, RS-485, a także połączenia modemowe. Protokół Modbus posiada dwa tryby transmisji: ASCII i RTU, różniące się miedzy sobą formatem ramki komunikacyjnej. Określony format ramki pozwala urządzeniu odbierającemu na odrzucenie ramek niekompletnych i sygnalizację związanych z tym błędów, dzięki czemu transmisja jest dobrze zabezpieczona przed nieprawidłowościami. Modbus wykorzystywany jest w małych i średnich systemach działających na jednej jednostce głównej (zarządzającej), gdzie konieczne jest zbieranie i przesyłanie informacji od urządzeń peryferyjnych, takich jak czujniki, regulatory, mierniki, itd., do stacji głównej. Bardzo dobrze sprawdza się w sterowaniu obiektami o rozproszonej strukturze, szczególnie jeśli nie można zainstalować połączenia przewodowego - wykorzystuje się wtedy transmisję bezprzewodową z wykorzystaniem radiomodemów.
urządzenie elektroniczne, którego zadaniem jest zamiana danych cyfrowych na analogowe sygnały elektryczne lub (w bardzo starych modelach modemów) dźwięki i na odwrót, tak aby mogły być przesyłane i odbierane poprzez linię telefoniczną (a ostatnio także sieć telewizji kablowej lub połączenie radiowe). Modem może być tzw. zewnętrzny, czyli połączony z komputerem (lub innym odbiornikiem) przy użyciu przewodu (protokoły transmisji: RS-232, USB, LPT, ethernet), albo wewnętrzny kiedy mamy do czynienia z kartą rozszerzeń montowaną wewnątrz komputera (PCI, ISA).
W najstarszych modemach dane były zamieniane na przerywane dźwięki o częstotliwości 5kHz i składały się z przetwornika elektrycznego, głośnika i mikrofonu. W urządzenie to wkładało się zwykłą słuchawkę telefoniczną, która ponownie przetwarzała dźwięki na impulsy elektryczne. Współczesne modemy generują wprost impulsy elektryczne, które przesyłane są bezpośrednio do kabla telefonicznego bez pośrednictwa jakichkolwiek głośników i mikrofonów. Współczesne modemy wykorzystujące sieć telefoniczną nie generują przerywanych dźwięków o stałej częstotliwości lecz sygnał jest kodowany za pomocą modulowanych fal o częstotliwości od 5 do 15 kHz. Górna, fizyczna, granica szybkości przesyłu informacji przez pojedyncze, zwykłe łącze telefoniczne to 56.5 kbs, co można osiągnąć za pomocą protokołów takich jak K56Flex i X2. Publiczną sieć telefoniczną wykorzystuje się również do znacznie szybszych połączeń, wymaga to jednak stosowania odpowiednich urządzeń na centrali telefonicznej. Oprócz tego modemy stosuje się do połączeń innych niż sieć telefoniczna, jak np. sieć telewizji kablowej, czy łącza dedykowane.
układ elektroniczny lub optoelektroniczny realizujący proces modulacji; cechą charakterystyczną układu jest obecność w nim diody, tranzystora lub innego elementu nieliniowego; stosowany między innymi w urządzeniach nadawczych systemów telekomunikacyjnych (np. nadajnikach radiofonicznych i telewizyjnych).
moduł I/O (wejść/wyjść) zawierający obwody, które konwertują analogowy stałoprądowy sygnał wejściowy na wartości cyfrowe, którymi może operować procesor. Zazwyczaj są to wartości bezpośrednie (tzn. tablica danych bezpośrednio odzwierciedla wartości sygnału analogowego).
moduł I/O (wejść/wyjść) zawierający obwody, które zwracają analogowy sygnał stałoprądowy, proporcjonalny do wartości cyfrowej podanej do modułu z procesora. Są to zazwyczaj wartości bezpośrednie (tablica danych bezpośrednio kontroluje wartości sygnału analogowego).
1 mol jest to ilości materii zawierającej tyle samo elementów ile jest atomów zawartych w 0,012 kg czystego nuklidu węgla C-12.
Uwagi: Mol jest jednostką tak dobraną, że masy atomów i cząsteczek podane w jednostkach masy atomowej łatwo przeliczają się na masy moli w gramach. Np. masa atomowa tlenu jest równa 16, co oznacza z jednej strony, że pojedynczy atom tlenu ma masę 16 a.j.m., a z drugiej strony mol atomów tlenu ma masę 16 g.
Maksymalna długość ramki wysyłanej przez protokół IP w dowolnych warunkach. Parametr MTU odpowiada za lokalną fragmentację pakietów. Standardowymi wielkościami MTU są: 1500 dla kart Ethernet oraz 576 dla interfejsu SLIP
MySQL to, obok PostgreSQL, jedna z najpopularniejszych wolnodostępnych relacyjnych baz danych. MySQL był pisany raczej z myślą o szybkości, niż kompatybilności ze standardem SQL, więc wielu ważnych elementów albo nie ma (triggery), albo są jeszcze implementowane (podzapytania SELECT, które mają się pojawić w wersji 4.1). MySQL posiada 4 back-endy: MyISAM - domyślny typ baz danych, nie obsługuje transakcji HEAP - najszybszy tyb baz danych, gdyż wszystko jest przechwowane wyłącznie w pamięci RAM. Posiada jednak kilka ograniczeń. InnoDB - obsługuje transakcje Berkeley DB - obsługuje transakcje, jak dotychczas nie w pełni zintegrowany z MySQL MySQL jest dostępny na licencji GPL, jednakże można nabyć komercyjne licencje. Połączenia z bazami MySQL można nawiązywać z wielu języków programowania, m.in C, C++, Delphi, czy PHP, a sam system dostępny jest na wiele istniejących obecnie platform, w tym na Windows i Linux
Elektronika Praktyczna nr 09/2010, w numerze:
-Wzmacniacz lampowy dla każdego -Termometr z magistralą SMbus - Sieciowe możliwości Flowcode -Projektowanie wielowyjściowych przetwornic impulsowych -Konkurs Farnell - i nie tylko
