jest to własność układu sterowania polegająca na tym, że na podstawie pomiarów jego sygnałów sterujących i wyjściowych dokonanych w pewnym skończonym przedziale czasu można wyznaczyć stan układu (np.: położenie, prędkość, przyspieszenie, itp.) w chwili początkowej.
Obwód rezonansowy jest prostym układem elektrycznym składającym się z kondensatora i cewki w którym zachodzi rezonans prądów lub napięć.
Rysunek po prawej stronie pokazuje schemat obwodów rezonansowych: szeregowego i równoległego. Kondensator i cewka są biernymi elementami elektrycznymi, które charakterysują się między innymi opornością zależną od częstotliwości i przesunięciem fazowym pomiędzy napięciem i prądem równym 90°, z tym, że dla cewki impedancja rośnie ze wzrostem częstotliwości, a dla kondensatora maleje, oraz przeciwnym znakiem przesunięcia fazy.
Gdy cewkę i kondensator połączymy szeregowo i zasilimy zmiennym prądem I, to wywoła to na elementach pewien spadek napięcia - Uc na kondensatorrze i UL na cewce. Ponieważ kierunki przesunięcia faz napięcia względem prądu są przeciwne, to napięcia te znosza się wzajemnie. Dla pewnej określone częstotliwości, gdy napięcie na cewce zrówna się z napięciem na kondensatorze to napięcia te zniosą się zupełnie - zachodzi dla tej częstotliwości rezonans napięć. Obwód rezonansowy ma dla tej częstotliwości zerową oporność, gdyż dla każdej wartości pradu I' napięcie U jest równe 0V (Napięcie na cewce i na kondensatorze są oczywiście większe od zera i mogą osiągać bardzo duże wartości).
Dla obwodu rezonansowego równoległego zachodzi rezonans pradów. Gdy układ taki zasilimy napięciem zmiennym U, to połyną przez elementy prady: Ic przez kondensator i IL przez cewkę. Ponieważ prądy te mają przeciwne fazy to znoszą się wzajemnie i sumaryczny prąd I jest mniejszy od sumy prądów Ic i IL. Dla pewnej określonej częstotliwości, gdy prąd cewki równa się prądowi kondensatora prądy te zniosą się zupełnie i prąd I będzie równy zeru - zachodzi rezonans prądów, a obwód rezonansowy przestaje pobierać prąd ze źródła - staje się przerwą w obwodzie, czyli ma nieskończenie dużą oporność. (Prady w kondensatorze i cewce nie są jednak równe zeru i mogą osiągać duże wartości)
Obwody rezonansowe znajdują duże zastosowanie w radiotechnice, dzięki "faworyzowaniu" jednej konkretnej częstoliwości używane są do wydzielania jednej, odbieranej częstotliwości spośród wszystkich dochodzących z anteny.
niektóre regulatory dwustawne mają wyjście stałoprądowe przełączalne (a switched DC output = open colector), które służy do dokładnego zwierania/rozwierania przekaźnika półprzewodnikowego (wtedy najczęściej napięcie stałe od 0 do 3 V powoduje przejście przekaźnika półprzewodnikowego w stan OFF, a napięcie od 12 do 32 V w stan ON).
Open Database Connectivity - Otwarte łącze baz danych
interfejs programowy aplikacji umożliwiający aplikacjom dostęp do różnych źródeł danych, które są zgodne ze standardem międzyplatformowego dostępu do baz danych.
dostawca "OEM" - Original Equipment Manufacturer - producent, który swoje produkty odsprzedaje innemu producentowi, zwanemu VAR (value-added resellers: VARs - "odsprzedający z marżą"), a ten sprzedaje je jako część swoich systemów. Taki system sprzedaży jest popularny w branży komputerowej i elektronice. Często mylnie używa się pojęcia sprzedawcy VAR i sprzedawcy OEM. oprogramowanie na licencji OEM jest pozbawione serwisu se strony producenta oraz instrukcji użytkowania w wersji papierowej.
Ogniwa słoneczne przetwarzają światło na energię elektryczną. Ogniwo słoneczne może być produkowane z wielu różnych pierwiastków, ale najczęściej używanym jest krzem.
Mówi się o ogniwach pojedynczych (monokrystalicznych), wielokrystalicznych (polikrystalicznych) albo cienkowarstwowych (amorficznych). Różnica między ogniwem mono- i polikrystalicznym nie jest zbyt duża, właściwie chodzi o różny sposób produkcji materiału bazowego ogniwa. Dzięki jednolitemu materiałowi ogniwo monokrystaliczne ma nieco wyższą sprawność, tzn, że wytwarza nieco więcej energii na jednostkę powierzchni, niż ogniwo polikrystaliczne. Różnica jest jednak niewielka, 12-15% dla monokrystalicznego i 10-14 % dla polikrystalicznego.
Zwykłe ogniwo słoneczne z krystalicznego krzemu o wymiarach ok. 10 x 10 cm ma nominalne napięcie ok. 0,5 V. Poprzez połączenie szeregowe ogniw słonecznych, można otrzymać tzw. baterie słoneczne. Istnieją baterie z różną ilością ogniw, w zależności od zastosowania, jak i od jakości ogniw. Bateria słoneczna, która będzie używana do ładowania baterii ołowiowych na naszej długości i szerokości geograficznej, potrzebuje conajmniej 30 ogniw, jeśli chodzi o monokrystaliczne, i 32 ogniwa, jeżeli chodzi o ogniwa polikrystaliczne. Przy wzrastającej temperaturze napięcie ogniwa spada, co oznacza, że może być potrzebna bateria z jeszcze większą ilością ogniw ( o ile jest bardzo gorąco w miejscu, gdzie będzie ona zainstalowana).
Zwykła bateria składająca się z 30-32 ogniw ma maksymalną moc rzędu 40-45 W. Inne wielkości można otrzymać poprzez albo dołożenie większej ilości ogniw, albo poprzez podział ogniwa na mniejsze części. Jest to jednak dość drogie, ponieważ wymaga dodatkowych zabiegów w procesie produkcji.
Technika cienkowarstwowa oferuje bardzo wiele zalet z punktu widzenia możliwości produkcyjnych, ponieważ można bardzo dokładnie określić charakterystykę poprzez ułożenie wzoru połączeń w specjalny sposób. Bateria cienkowarstowa produkowana jest w ten sposób, że nkłada się cienką warstwę aktywnego materiału na specjalnie przygotowaną szybę ze szkła. Następnie można przy pomocy lasera wycinać ogniwa w pożądanych wielkościach i ilościach. Niestety sprawność tego typu ogniw jest znacznie niższa niż ogniw krystalicznych, ale do prostych zastosowań, np. do zasilania kalkulatorów, ten typ stał się bardzo powszechny. Standardowa bateria cienkowarstwowa do ładowania akumulatorów ma zazwyczaj moc ok. 10 W.
Baterii słonecznych używa się normalnie do ładowania akumulatorów lub do bezpośredniego zasilania jakiegoś rodzaju urządzeń np. pompy wodnej, wentylatora itp. Do ładowania akumulatora buduje się system złożony z jednego lub wielu paneli słonecznych i regulatora ładującego tak, aby akumulator mógł być maksymalnie ładowany, jak również zabezpieczony od przeładowania i szkodliwego głębokiego rozładowania. Akumulatory mogą być różnych typów. Zwykły typ akumulatora samochodowego nie jest odpowiedni, ze względu na to, że jest skonstruowany tak, żeby oddawać dużo energii w ograniczonym czasie, a nie do tego, aby dawać mniejsze ilości energii w dłuższym czasie, co ma zazwyczaj miejsce tam, gdzie mamy doczynienia z urządzeniami słonecznymi. Do tego celu doskonale nadają się akumulatory ogólnego przeznaczenia, np. takie jak stosowane w układach podtrzymywania zasilania.
Baterie słoneczne powinny być montowane w ten sposób, aby były maksymalnie wyeksponowane do światła. Moc wyjściowa jest wprost proporcjonalna do ilości energii odbieranej z baterii. Kierunek ustawienia powinno się wybierać pomiędzy południowym wschodem i południowym zachodem, a miejsce powinno być nie ocienione. Panele krystaliczne są szczególnie wrażliwe na zaciemnienie i nawej jeżeli jedno ogniwo w baterii jest zacienione traci się dużą część energii. Półcień nie jest tak niebezpieczny, jak całkowite zacienienie. Kąt ustawienia w kierunku słońca ma również znaczenie; w czasie półrocza zimowego jest ważne, aby panel był ustawiony pod kątem prostym do promieni słonecznych, podczas gdy w letniej porze roku wystarczy kąt 30-45 storpni. Bateria słoneczna produkuje energię również wówczas, gdy słońce jest za chmurami, lecz oczywiście energia, która jest produkowana jest zależna od natężenia promieniowania świetlnego. W słoneczny, letni dzień w Szwecji napromieniowanie wynosi aż do 1000 W/m2 i w tym czasie można ładować akumulator maksymalnie prądem 3 A, o ile oczywiście jest on już w pełni naładowany.
W pochmurny, letni dzień napromieniowanie może wynieść tylko ok. 200 W/m2 i wówczas prąd nie będzie większy niż ok. 0,5 A.
prawo to odkrył w 1827 r. Georg Ohm.
Stosunek różnicy potencjałów między końcami przewodnika do natężenia płynącego prądu jest stały. Tę stałą wartość nazywamy oporem elektrycznym przewodnika:
gdzie:
R - opór elektryczny w omach
U - napięcie elektryczne w woltach
I - natężenie prądu w amperach.
technika OLE w zastosowaniu do sterowania. Jest to standard mający na celu zapewnienie aplikacjom biznesowym łatwego i współnego dostępu do danych przemysłowych. OPC umożliwia zastosowanie (za pośrednictwem sieci lokalnej lub internetu) aplikacji biurowych do danych pobieranych z obiektu (procesu). OPC jest więc mechanizmem dostępu do danych w czasie rzeczywistm (na każdej stacji roboczej w sieci) w otwartym środowisku aplikacji (najczęściej) Windows NT, która jest wykorzystwana do sterowania procesami (obiektami). Tworzy się w ten sposób zintegrowana baza danych powstająca w procesie technologicznym i zarządzania. Integracja ta cechuje się zachowaniem pełnego bezpieczeństwa procesu przy jednoczesnym bezpośrednim dostępie do danych procesowych. Ważną cechą standardu OPC jest otwartość połączeń, która umożliwia skonfigurowanie systemu zgodnie z życzeniami użytkownika i przyczynia się do obniżenia kosztów jego budowy. Znanym producentem oprogramowania typu OPC jest firma FactorySoft.
oprogramowanie, które wykonuje lub rozwiązuje określone zadania po wywołaniu przez użytkownika. Oprogramowanie użytkowe działa na komputerze z zainstalowanym systemem operacyjnym określonego typu. Przykładowe oprogramowanie użytkowe to: programy księgowe, kompilatory i interpretery, gry komputerowe, bazy danych, edytory tekstowe itd.
Technologia pozwalająca na zamianę tekstu istniejącego w formie pliku graficznego na tekst, który można potem np. edytować lub wydrukować. W tym celu potrzebny jest skaner i oprogramowanie OCR. Techniki OCR stosuje się w bankach, urzędach administracji państwowej, szpitalach, personalizacji ankiet, w razie konieczności uzyskania formy elektronicznej bardzo dużej ilości dokumentów papierowych.
W procesie OCR tekst najpierw zostaje zeskanowany, następnie poszczególne litery tekstu są porównywane z obrazami liter w bazie danych programu OCR. Rozpoznane litery program prezentuje użytkownikowi w postaci gotowego tekstu. Programy do OCR radzą sobie tylko z maszynopisami - odręcznie napisany tekst jest zbyt zróżnicowany. Najnowsze programy nie mają już problemów z rozpoznawaniem polskich znaków. Jeżeli program nie potrafi rozpoznać danej litery, gdyż jej kształt zbyt odbiega od wzorca w bazie, prosi użytkownika o podpowiedź. Istnieją wersje oprogramowania OCR uczące się.
Bramka
realizuje funkcje logiczn±: OR, LUB - suma
Jeśli na przynajmniej jednym wejściu bramki jest podana "1" to na
wyjściu jest "1". W spoczynku na wyjściu jest "0".
W przypadku tej bramki wystarczy aby choć na jednym z jej wejść pojawił się
stan "1" i wtedy na wyjściu również pojawi się "1".
Elektronika Praktyczna nr 08/2010, w numerze:
- „E-Field”. Pojemnościowy panel dotykowy - Karta przekaźników z interfejsem Ethernet - Sterownik bipolarnego silnika krokowego - Host USB Vinculum II - Technologie wyświetlania trójwymiarowego - i nie tylko
Bramka
realizuje funkcje logiczn±: OR, LUB - suma
