Samotestowanie off-line (ang. self testing off-line)
oznacza testowanie układu, regulatora itp., po wyłączeniu go z normalnej pracy (w trakcie testowania regulator, układ itp. nie realizuje tych funkcji, dla których został zainstalowany). Testowanie zachodzi wg wcześniej przygotowanych procedur, które zawiera sprawdzany układ.
SCADA (ang. System Control and Data Acquisition; Supervisory Control and Data Acquisition; Security Control and Data Acquisition)
jest to oprogramowanie wykorzystywane do zbierania danych ze sterowanego procesu i przesyłające je do centralnego komputera, w którym są wykorzystywane do zarządzania i sterowania. Oprogramowanie SCADA cechuje się tzw. skalowalnością, tj. możliwością rozbudowy sprzętowej i programowej bez konieczności dokonywania istotnych zmian w istniejącej strukturze (urządzeń i programu). Do podstawowych funkcji oprogramowania SCADA należą: wizualizacja pracy procesu na obrazie synoptycznym, wybór i zadawanie parametrów technologicznych, sterowanie automatyczne, zdalne sterowanie węzłami technologicznymi, zezwalanie na sterowanie remontowe, alarmowanie o awariach i przekroczeniach parametrów technologicznych z podpowiedziami dla operatora.
1 sekunda jest to czas równy 9 192 631 770 okresom promieniowania związanego z przejściem miedzy dwoma nadsubtelnymi poziomami stanu podstawowego atomu cezu Cs - 133. Uwagi: Rodowód sekundy jest oczywisty - jest to 1/3600 godziny, która jest 1/24 doby, która jest mniej więcej 1/365 roku. Tak więc sekunda wywodzi się gdzie z astronomii - z czasu w jakim wykonuje obrót Ziemia. Tak początkowo wybrana jednostka nie była jednak zbyt wygodna, ponieważ Ziemia nie obraca się ze stałą prędkością, więc sekunda, też byłaby zmienna...
W tej chwili najpopularniejsza topologia sieci. Zasady komunikacji tej topologi to CSMA/CD (Carrier Sesnse Multiple Access with Collision Detect). W topologii tej stacje, które aktualnie nie nadają żadnych informacji, 'nasłuchują' transmisję innych stacji. W wypadku, gdy obie nasłuchujące stacje dojdą do wniosku, że sieć jest wolna i równocześnie zaczną transmitować dane ma miejsce kolizja. Po tym wydarzeniu stacje te przekażą do sieci informację o kolizji. Informacja ta sprawi, że wszystkie stacje zaprzestaną transmisji i po pewnym czasie znowu wznowią przesyłanie danych.
Ramka Ethernet - to zbiór pulsów cyfrowych przesyłających informację za pomocą nośnika. Wielkość takiej ramki może wynosić od 64 do 1518 bajtów. W ramce można wyróżnić: nagłówek komunikatu, główkę, dane, ciąg kontrolny ramki.
Nagłówek jest informacją dla stacji odbiorczej o rozpoczęciu transmisji.(8b)
Główka zawiera informację o wysyłającym ramkę , oraz o jej celu, a także może zawierać pole długości, czyli informację z ilu bajtów składa się ramka.Główka zawiera dwa pola identyfikujące źródłó i miejsce docelowe. Są to adresy węzłów czyli unikalne liczby identyfikujące urządzenie w sieci, oraz adres sterowania dostępem do nośnika, który zawiera identyfikator adresu producenta i numer seryjny danego urządzenia. Adres FF-FF-FF-FF-FF-FF jest adresem typu broadcast co oznacza, że komunikat przeznaczony jest dla wszystkich systemów w sieci.(14 bajtów)
Dane (46-1500 bajtów)
Ciąg kontrolny ramki - system transmitujący przetwarza ciąg kontrolny za pomocą algorytmu zwanego cykliczną kontrolą nadmiarową. Kontrola ta tworzy czterobajtowy numer. System odbiorczy po otrzymaniu ramki uruchamia ten sam ciąg kontrolny ramki. Jeśli są takie same system zakłada, że ramka nie zawiera błędów.(4 bajty)
Wśród sieci Ethernet można wyróżnić topologie : 10Mb Ethernet o specyfikacji IEEE 802.3; 100Mb Ethernet o specyfikacji IEEE 802.3u; 1Gb Ethernet o specyfikacji IEEE 802.3z.
100VG-ANYLAN - Topologia ta współpracuje z okablowaniem CAT3. Obejmuje ją specyfikacja IEEE 802.12. W topologii tej nie obowiązuje zasada CSMA/CD, natomiast wykorzystywany jest tu priorytet zapotrzebowania. W środowisku 100VG węzeł jest inteligentnym urządzeniem, jak w topologii Ethernet wzmacnia sygnały, ale może ustalać poziom priorytetu (normalny lub wysoki). Oznacza to, że 100VG może alokować dodatkową szerokość pasma dla określonych aplikacji jak np. wideo konferencja.
Silnik elektryczny, maszyna służąca do przetwarzania energii elektrycznej na pracę mechaniczną. Głównymi częściami silnika elektrycznego są: stojan z jedną lub kilkoma parami elektromagnesów oraz wirnika z uzwojeniem twornikowym. Ze względu na rodzaj prądu sieci, z której silniki elektryczne pobierają energię elektryczną, rozróżnia się: silniki prądu stałego oraz silniki prądu przemiennego (synchroniczne i asynchroniczne). Silniki elektryczne prądu stałego stosowane są głównie w trakcji elektrycznej. Ze względu na rodzaj prądu zasilającego, silniki elektryczne prądu przemiennego dzieli się na: jednofazowe i trójfazowe. Biorąc pod uwagę zasadę działania rozróżnia się silniki elektryczne prądu przemiennego: indukcyjne (najczęściej spotykane), synchroniczne i komutatorowe (coraz rzadziej używane). W zależności od budowy wirnika wyodrębnia się silniki indukcyjne klatkowe i pierścieniowe. Silniki elektryczne synchroniczne służą do napędu szybkoobrotowych maszyn o stałej prędkości obrotowej. Osobną grupę silników elektrycznych stanowią silniki uniwersalne, które mogą być zasilane zarówno prądem stałym, jak i przemiennym (prąd elektryczny), stosowane głównie do napędu sprzętu gospodarstwa domowego.
Jest to taki silnik elektryczny, którego wirnik obraca się z prędkością równą prędkości zmian pola magnetycznego, wzbudzanego przez stojan i charakteryzuje się nieruchomymi względem siebie układami sił wirnika i stojana.
Jak sama nazwa wskazuje, silnik ten zasilany jest przez prąd stały czyli na przykład : ogniwo lub akumulator. Budowa silnika prądu stałego jest bardzo prosta. Składa się on przede wszystkim z dwóch przeciwnych biegunów magnetycznych, cewki, która jest zrobiona z wielu zwojów, komutatora czyli dwóch półpierścieni, szczotek, które są podłączone do źródła prądu oraz oczywiście ze źródła prądu stałego.
Cewka znajduje się pomiędzy dwoma biegunami i może się obracać. Komutator podłączony jest do końcówek cewki i obraca się w tej samej płaszczyźnie co cewka. Szczotki są nieruchome i przylegają do komutatora.
Zasada działania tego silnika jeż również bardzo prosta. Zasadę można przedstawić za pomocą trzech sytuacji
1. W pierwszym położeniu cewka znajduje się w pozycji poziomej, a szczotki dotykają komutatora. Prąd płynie od dodatniego do ujemnego bieguna źródła prądu. Nad cewką tworzy się biegun północny, a pod cewką południowy. Dzięki wzajemnemu oddziaływaniu biegunów magnetycznych cewki z prądem i magnesów, cewka wraz z komutatorem zaczyna się obracać.
2. Dzięki wyżej opisanemu oddziaływaniu cewka wraz z komutatorem przechodzi do położenia, w którym szczotki nie dotykają komutatora, a cewka znajduje się w położeniu pionowym. Prąd wtedy nie płynie, ale poprzednio rozpędzona przechodzi do pozycji trzeciej.
3. W trzecim położeniu powtarza się ta sama sytuacja co w położeniu pierwszym, więc proces obrotowy zachodzi od początku.
Siła elektromotoryczna ( w skrócie SEM ) jest miarą wyrażoną
w Woltach. Nie jest ona siłą w sensie fizycznym od kiedy słowo "siła"
nabrało w fizyce szczególnego znaczenia. Nazwa jest swoistą pozostałością
historyczną.
Siła elektromagnetyczna powstaje w wyniku zmiany pola magnetycznego. W
obecności pola magnetycznego, potencjał elektryczny, a więc także jego różnica
( napięcie ) jest niezdefiniowana - istnieje więc potrzeba rozróżnienia SEM
i różnicy potencjałów.
SEM można też zdefiniować jako pracę potrzebną do przesunięcia ładunku
jednostkowego od bieguna ujemnego do dodatniego
W - praca
q - ładunek jednostkowy
Źródłami siły elektromotorycznej SEM są np. generatory, baterie. Następuje
w nich zamiana energii chemicznej, mechanicznej na energię elektryczną
Jednostka przewodności elektr. w układzie SI; simens jest to przewodność elektr. przewodu o oporze elektr.
1 ?; 1 S = 1/1? = 1 m–2 · kg–1 · s3 · A2; simens stosuje się także do wyrażania konduktancji, susceptancji i admitancji; nazwa simens od nazwiska E.W. Siemensa.
Jest to cewka nawinięta na korpusie (np. papierowym) z umieszczonym wewnątrz rdzeniem z żelaza, mogącym się swobodnie poruszać. Rdzeń jest wciągnięty do cewki przez pole magnetyczne powstające w wyniku przepływu prądu. Solenoidy stosuje się tam, gdzie trzeba zamienić energię elektryczną na ruch mechaniczny, np. przy mechanizmach napędu kaset, zaworach hydraulicznychitd...
SQL to skrót od Structured Query Language (ang. strukturalny język zapytań). Jest to język programowania opracowany w latach siedemdziesiątych w firmie IBM. Stał się on standardem w komunikacji z serwerami relacyjnych baz danych, takimi jak IBM-owskie DB2 i SQL/DS, a także MySQL, PostgreSQL, Interbase SQL, Oracle, Microsoft SQL Server, Microsoft Access, Sybase Adaptive Server Enterprise, Sybase SQL Anywhere, Computer Associates Ingres, Informix, mSQL, First SQL i inne. Można powiedzieć, że korzystanie z relacyjnych baz danych, to korzystanie z SQLa. Pierwszą firmą, która włączyła SQL do swojego produktu komercyjnego, był Oracle. Dalsze wprowadzanie SQLa, w produktach innych firm, wiązało się nierozłącznie z wprowadzaniem modyfikacji pierwotnego języka. Wkrótce utrzymanie dalszej jednolitości języka wymagało wprowadzenia standardu.
W 1986 roku SQL stał się oficjalnym standardem, wspieranym przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) i jej członka, Amerykański Narodowy Instytut Normalizacji (ANSI). Wczesne wersje specyfikacji (SQL86 i SQL89) były w dużej mierze jedynie określeniem wspólnej płaszczyzny łączącej różne istniejące wówczas produkty i pozostawiały wiele swobody twórcom implementacji. Z czasem jednak systemy komputerowe uległy integracji i rynek zaczął domagać się aplikacji oraz ich funkcji faktycznie współpracujących z wieloma różnymi bazami danych. Pojawiła się potrzeba określenia standardu ściślejszego. Mógł on jedynocześnie obejmować nowe elementy, nieujęte do tej pory w języku. Tak powstał SQL92, obowiązujący w produktach komercyjnych do dziś.
jest to właściwość układu polegająca na tym, że układ wytrącony ze stanu ustalonego przez wymuszenie lub zakłócenie, powraca w skończonym czasie do stanu ustalonego, po ustaniu wymuszenia lub zakłócenia.
oznacza stabilność układu tylko w określonych warunkach pracy tego układu np. w określonym punkcie na charakterystyce statycznej, przy określonych nastawach i parametrach.
jest to własność układu sterowania polegająca na tym, że istnieje sterowanie przeprowadzające układ w pewnym skończonym przedziale czasu do zadanego stanu (np. położenia, prędkości, przyspieszenia, itp.) przy spełnieniu warunku początkowego.
przetwarzanie informacji cyfrowej i generacja sygnałów sterującch ruchem maszyn lub urządzeń. Służy głównie do sterowania wytwarzaniem geometrycznie zdefiniowanych przedmiotów, a więc takich, które można opisać cyfrowo na podstawie rysunku technicznego lub modelu CAD, np. sterowaniem obrabiarek. Obecnie NCwykorzystuje procesory i używa się raczej nazwy CNC (computerized numerical control) - sterowanie numeryczne przy użyciu komputera. Współczesne układy sterowania numerycznego mają jądro programu sterującego i osobną część programu przeznaczoną do komunikacji z operatorem i otoczeniem.
W metodzie wektorowego sterownia silnikiem za pomocą sekwencji załączania
poszczególnych kluczy falownika można w sposób bezpośredni wpływać na
wartość momentu rozwijanego przez maszynę. Klucze załączane są tak, aby wpływać
na pole magnetyczne w maszynie. Moment elektromagnetyczny zależy miedzy innymi
od kąt między wektorami strumieni stojan i wirnika. Szybkie przełączanie
wektora napięcia wpływa w pierwszej kolejności na strumień stojan, a w
dalszej na strumień wirnika. Idea sterowania wektorowego polega więc na nadążnej
kontroli strumienia stojana, tak aby warunki magnetyczne w maszynie były
optymalne. Analizując w bardzo krótkim czasie, skokowa zmiana wartości
rzeczywistej wektora strumienia pociąga za sobą zmianę długości wektora
strumienia, natomiast zmiana wartości urojonej napięcia spowoduje niewielką
zmianę kąta między strumieniami stojan i wirnika. W ten sposób zmieniając
wektor napięcia można regulować z jednej strony wzbudzenie silnika, z drugiej
wartość momentu.
Układ realizujccy sterowanie wektorowe powinien być wyposażony w obserwator,
który pozwoli na oszacowanie wartości, zwrotów i położenia wektorów
strumieni w silniku. Obecnie stosowane układy wykorzystują pomiary prądu i
napięcia maszyny oraz prędkość kątową wirnika lub układy , w których
kosztem nieznacznej jakości odtwarzania badanych wielkości, zrezygnowano z
pomiaru prędkości. W układzie ponad to znajdują się regulator prędkości,
momentu i strumienia. Sygnały wyjściowe z regulatorów momentu i strumienia
pozwalają na wyznaczenie stanów załączeń kluczy przekształtnika.
występuje w przemyśle farmaceutycznym, chemicznym, petrochemicznym, innym. Procesy wsadowe to takie, które muszą być zgodne z odpowiednimi normami (muszą być "walidowane"). Przykładem programu do zarządzania procesami wsadowymi jest InBatch firmy Wonderware, który pozwala na takie zdefiniowanie procesu, aby przy zmianie asortymentu produkcj i nie trzeba było ponownie certyfikować procesu.
Sterowniki PLC (Programmable Logic Controller) są to takie sterowniki, których sposób działania w postaci programu jest pamiętany w sterowniku.
Poprzednikami sterowania programowalnego były z jednej strony sterowania programowane połączeniowo, których sposób działania był określany poprzez odpowiednie połączenia modułów logicznych, a z drugiej strony maszyny cyfrowe, przy pomocy których realizowano sterowania binarne z prostego poziomu obsługi. Jedne z pierwszych prawdziwych sterowań programowalnych ze specjalnym do tego zakresu dobranym rozwiązaniem sprzętowym (hardware) zostały zaoferowane przez Firmę Siemens w 1975 roku. Był to system sterowania SIMATIC S 3. W latach 1978/79 został zastąpiony przez system SIMATIC S 5, produkowany do dziś, choć jest już oferowany system SIMATIC S 7. W porównaniu układów automatyki przekaźnikowej (stykowej) ze sterownikami PLC - zwykłe układy automatyki przemysłowej, zbudowane są w oparciu o połączone układem styków okablowane elementy przełączne takie jak: stycznik, przekaźnik, człony czasowe itp. wbudowane do szafy sterowniczej. Okablowanie spełnia tu rolę programu, który jest wykonywany w trakcie pracy urządzenia nim sterowanego. Przy zastosowaniu sterownika PLC odpowiadający funkcji sterowania algorytm, realizowany jest programowo przez wyposażony w mikroprocesor sterownik. Wszystkie połączenia pomocnicze zawarte są w tym przypadku w umieszczonym w pamięci sterownika programie. Jest to więc układ programowany pamięciowo. Zaletą takiego układu oprócz zmniejszenia gabarytów i energochłonności jest to, iż w przypadku zmian w układzie sterowania lub rozszerzenia układu nie zmienia się okablowania i nie buduje się nowych bloków lecz wprowadza się zmiany w programie.
Zasada działania sterowników PLC:
Podstawową zasadą pracy sterowników jest praca cykliczna, w której sterownik wykonuje kolejno po sobie pojedyncze rozkazy programu w takiej kolejności, w jakiej są one zapisane w programie. Na początku każdego cyklu program odczytuje "obraz" stanu wejść sterownika i zapisuje ich stany (obraz wejść procesu). Po wykonaniu wszystkich rozkazów i określeniu (wyliczeniu) aktualnego dla danej sytuacji stanu wyjść, sterownik wpisuje stany wyjść do pamięci będącej obrazem wyjść procesu a system operacyjny wysterowywuje odpowiednie wyjścia sterujące elementami wykonawczymi. Tak więc wszystkie połączenia sygnałowe spotykają się w układach (modułach) wejściowych sterownika, a program śledzi ich obraz i reaguje zmianą stanów wyjść w zależności od algorytmu.
Sterowniki PLC składają się z:
jednostki centralnej (CPU)
bloków wejść cyfrowych
bloków wejść analogowych
bloków komunikacyjnych
bloków wyjść cyfrowych
bloków wyjść analogowych
bloków specjalnych
Stator, zespół części nieruchomych silnika elektr. lub prądnicy obejmujący magnetowód (zwykle z pakietu blach ferromagnet.), uzwojenie, szczotki elektr. oraz korpus z łapami, kołnierzami itp.; w czołowych tarczach korpusu są osadzone łożyska wirnika.
Stycznik jest elementem elektrotechnicznym, rozłącznikiem, który cechuje przede wszystkim duża trwałość mechaniczna oraz duża częstość łączeń, przy stosunkowo małych wymiarach, niewielkiej masie i wysokiej pewności działania. Stycznik zbudowany jest z następujących elementów: izolacyjna podstawa stycznika rdzeń nieruchomy cewka stycznika zwora ruchoma elektromagnesu styk nieruchomy styk ruchomy styki zwierne i rozwierane, umieszczone w torach prądowych pomocniczych sprężyny stykowe zapewniające docisk styków komory gaszeniowe łuku elektrycznego Zastosowanie: załączanie obwodów silnikowych, grzałek, itd.
Stycznik elektroniczny jest elementem elektrotechnicznym służącym do zdalnego bezstykowego załączania obwodów elektrycznych, spełnia te same zadania co stycznik Elementami łączeniowymi obwodów mocy są elementy elektroniczne triaki, tranzystory lub tyrystory. od strony zasilania rozróżniamy dwa rodzaje styczników elektronicznych jednofazowe
trójfazowe
od strony sterowania dzielimy je na:
sterowane prądem stałym
sterowane prądem przemiennym
Styczniki sterowane prądem stałym pozwalają na pracę np. silnika w 2 kierunkach-praca nawrotna silnika
forma transmisji danych, w której sygnał pneumatyczny, mechaniczny lub energia elektryczna jest zmieniany proporcjonalnie do zmiany intensywności wielkości fizycznej, właściwości lub reprezentowanego warunku.
Sygnały cyfrowe reprezentują sobą liczby, czyli przekazują pewną informację. Są bardziej odporne na zakłócenia niż sygnały analogowe, bowiem w technice cyfrowej określa się pewien próg (margines), poniżej którego napięcie uznaje się za "0" (poziom zera logicznego), a powyżej za "1" (poziom jedynki logicznej). Zakłócenia mogą więc fałszować informację jedynie w przypadkach przekroczenia tego progu. Poza tym zakłócenia, które występują w chwilach nieistotnych, nie mają wpływu na przekazywaną informację
Sygnał nieciągły (ang. noncontinous (discrete) signal)
jest to sygnał, który może przyjmować tylko niektóre wybrane wartości. Do tej grupy sygnałów zaliczane są sygnały generowane przez układy przekaźnikowe (załączone, wyłączone) oraz przez układy impulsowe (sygnały pojawiają się tylko w określonych chwilach impulsowania).
składa się z bazy wiedzy służącej do przechowywania zakodowanej ekspertyzy pozyskanej od specjalistów oraz mechanizmu wnioskowania, który pozwala sensownie korzystać z tej bazy. System ekspertowy jest to więc system komputerowy, który jest w stanie dla ściśle określonego problemu wygenerować rozwiązanie i uzasadnić je tak jak ekspert. Z reguły w skład systemu ekspertowego wchodzi również moduł objaśniający oraz ekstrahowania (gromadzenia)wiedzy. Można wyróżnić następujące rodzaje systemów ekspertowych - testujące, projektujące, diagnostyczne, instruktażowe, interpretujące, planistyczne, prognostyczne i naprawcze. Systemy ekspertowe są stosowane w medycynie, technice, meteorologii, astronomii, itp.
system składający się z grupy połączonych ze sobą urządzeń, których fizyczne rozmieszczenie nie jest znane użytkownikowi: nie zna ilości ani lokalizacji komponentów ani podziału zadań między nimi. System taki używa organizacji klient-serwer.
Nowa rodzina produktów firmy Moeller Electric. Jest to modułowy system obiektowych wejść/wyjść, który może działać w jednej z następujących sieci komunikacyjnych: PROFIBUS-DP, DeviceNet, CanOpen, INTERBUS-S. System XI/ON umożliwia połączenie obiektowych czujników i elementów wykonawczych z systemem sterownia. Podstawowe składniki stacji XI/ON to: "Gateway" - interfejs komunikacyjny, moduły zasilania, moduły wejść/wyjść, W każdej z wymienionych wyżej standardowej sieci komunikacyjnej stacja XI/ON stanowi jeden węzeł sieci i zajmuje jeden adres. Moduły wejść/wyjść stanowią kombinację elektronicznych wsuwek oraz elementów bazowych. Elementy bazowe wykonane są w postaci listew montażowych i dostępne w wykonaniu dla podłączeń -2, -3, -4 przewodów. Elektroniczne wsuwki wkładane są w elementy bazowe bez potrzeby ingerencji w "odrutowanie". Wymiana wsuwki elektronicznej może odbywać się w trakcie działania układu, nie powodując zakłóceń w pracy sąsiednich kanałów. Komunikacja pomiędzy stacją XI/ON i innymi uczestnikami sieci odbywa się poprzez odpowiedni interfejs komunikacyjny "gateway". Interfejs można podłączyć do sieci albo poprzez 9-cio pinowe D złącze lub poprzez zaciski śrubowe. Wymiana informacji pomiędzy "gateway" i modułami XI/ON następuje poprzez wewnętrzną szynę komunikacyjną.
Szesnastkowy system liczbowy to pozycyjny system liczbowy, w
którym podstawą pozycji są kolejne potęgi liczby 16. Często system
szesnastkowy jest określany nazwą Hex od angielskiego słowa hexadecimal.
Do zapisu liczb potrzebne jest szesnaście cyfr. Poza cyframi dziesiętnymi od 0
do 9 używa się pierwszych sześciu liter alfabetu łacińskiego: A,
B, C, D, E, F.
Jak w każdym pozycyjnym systemie liczbowym, liczby zapisuje się tu jako ciągi
cyfr, z których każda jest mnożnikiem kolejnej potęgi liczby stanowiącej
podstawę systemu, np. liczba zapisana w dziesiętnym systemie liczbowym jako 1000,
w hex przybiera postać 3E8, gdyż:
3x162 + 14x161 + 8x160
= 768 + 224 + 8 = 1000.
Hex jest powszechnie używany w informatyce, ponieważ 1 bajt to dokładnie
dwie cyfry szestnastowe. W ten sposób można kolejne bajty łatwo przedstawić
w postaci ciągu liczb hex. Jednocześnie zapis 4 bitów można łatwo przełożyc
na jedną cyfrę hex. Przykładowy ciąg liczb w trzech systemach liczbowych
przedstawiono w Tabeli 1.
Urządzenie wykrywa typ rezerwy (jawna T1, jawna T2 lub ukryta) na podstawie kontroli stanu położenia wyłączników transformatora T1, transformatora T2 oraz sprzęgła. Po wykryciu zaniku napięcia podstawowego, oraz przy braku blokady SZR i jednoczesnym istnieniu napięcia rezerwowego automatyka SZR inicjuje swój cykl. Blokowanie SZR może nastąpić przez podanie na wejścia cyfrowe sygnałów: "teleblokuj TB", "blokada od zabezpieczeń", "blokada lokalna", a także w wyniku zakończenia udanego cyklu automatyki. Jej odblokowanie następuje po podaniu na wejście sygnału "teleodblokuj TO" lub po zliczeniu czasu blokady po udanym cyklu. Po zaniku napięcia podstawowego następuje odmierzanie czasu zwłoki To. Jeśli w tym czasie zaniknie pobudzenie kryterium podnapięciowego, nie dojdzie do przełączenia zasilania i układ będzie nadal pracował w stanie czuwania. Jeśli po czasie To, pobudzenie UT1< lub UT2< będzie się nadal utrzymywało, nastąpi otwarcie wyłącznika strony dolnej transformatora zasilania podstawowego, a następnie sprawdzenie stanu jego położenia. Do układu można wprowadzić dodatkową sygnalizację Up. Istnieje również możliwość zablokowania dalszego biegu SZR, jeśli stan położenia wyłącznika nie ulegnie zmianie. W układzie rezerwy jawnej, po wyłączeniu wyłącznika transformatora zasilania podstawowego następuje rozpoczęcie odliczania czasu zwłoki Tozs. Po tym czasie, w zależności od typu rezerwy, następuje załączenie wyłącznika transformatora zasilania rezerwowego (rezerwa jawna) lub załączenie wyłącznika sprzęgła (rezerwa ukryta) oraz sprawdzenie stanu położenia odpowiednich wyłączników. Po stwierdzeniu poprawnego (zamkniętego) stanu wyłącznika generowany jest sygnał udanego cyklu SZR. Na czas Todbl automatyka SZR zostaje zablokowana. Cykl SZR jest rejestrowany bezzwłocznie po stwierdzeniu zaniku napiecia zasilania podstawowego; zapis trwa do momentu zakonczenia odliczania czasu blokady po udanym cyklu lub do pojawienia sie sygnału blokującego działanie automatyki na jednym z wejść cyfrowych.
Sztuczna sieć neuronowa (ang. artificial neural network)
jest to sieć złożona ze sztucznych neuronów, których własności odpowiadają wybranym własnościom neuronu biologicznego. Neurony biologiczne wchodzą w skład mózgu i systemu nerwowego człowieka tworząc sieci nerwowe. Analogicznie połączone sztuczne neurony tworzą sztuczną sieć neuronową. Sztuczny neuron można przedstawić w postaci wielowejściowego elementu sumującego poszczególne sygnały z odpowiednimi wagami; z wyjścia elementu sumującego sygnał podawany jest na tzw. blok aktywacji, który wyznacza aktywność neuronu.
Model sztucznego neuronu
Neurony składają się na tzw. perceptrony, a te z kolei tworzą sieci neuronowe. Najważniejszą zaletą sieci neuronowych jest możliwość przetwarzania dużych ilości informacji w sposób równoległy.
POMIARY AUTOMATYKA ROBOTYKA nr 07-08/2010
w numerze:
-Pomiary parametrów napięcia w sieci elektroenergetycznej
-Sterowanie obiektu za pomocą regulatora redukcyjnego
-Targi Hannover Messe i AUTOMATICA 2010
-Nowości produktowe
W metodzie wektorowego sterownia silnikiem za pomocą sekwencji załączania
poszczególnych kluczy falownika można w sposób bezpośredni wpływać na
wartość momentu rozwijanego przez maszynę. Klucze załączane są tak, aby wpływać
na pole magnetyczne w maszynie. Moment elektromagnetyczny zależy miedzy innymi
od kąt między wektorami strumieni stojan i wirnika. Szybkie przełączanie
wektora napięcia wpływa w pierwszej kolejności na strumień stojan, a w
dalszej na strumień wirnika. Idea sterowania wektorowego polega więc na nadążnej
kontroli strumienia stojana, tak aby warunki magnetyczne w maszynie były
optymalne. Analizując w bardzo krótkim czasie, skokowa zmiana wartości
rzeczywistej wektora strumienia pociąga za sobą zmianę długości wektora
strumienia, natomiast zmiana wartości urojonej napięcia spowoduje niewielką
zmianę kąta między strumieniami stojan i wirnika. W ten sposób zmieniając
wektor napięcia można regulować z jednej strony wzbudzenie silnika, z drugiej
wartość momentu.
